فرش قرمز برای خودروهای ۲۰۰ میلیاردی

به گزارش شاخص ۳۶۰ در روزهایی که صحبت‌های مدیران اقتصادی کشور سراسرکلیدواژه‌هایی چون “مضیقه ارزی”، “تخصیص بهینه منابع” و “حمایت از معیشت اقشار ضعیف” است، تصمیمات پشت درهای بسته وزارت صمت روایتی کاملاً معکوس را به تصویر می‌کشند. گنجاندن نام برند فوق‌لوکس «G.MAYBACH» در فهرست خودروهای سواری دارای خدمات پس از فروش و باز کردن مسیر واردات آن برای ایرانیان خارج از کشور، صرفاً یک ابلاغیه ساده گمرکی و بازرگانی نیست؛ بلکه یک انحراف ساختاری در اولویت‌سنجی سیاست‌گذار حوزه خودرو به شمار می‌رود.

مدیران اقتصادی پیوسته از لزوم کنترل مصارف ارزی، کاهش خروج سرمایه و انسداد کانال‌های واردات کالاهای غیرضرور سخن می‌گویند. حتی واردات خودروهای اقتصادی زیر ۱۰ هزار دلار با ادعای محدودیت‌های ارزی سال‌ها با کندی و قطره‌چکانی پیش رفت و سقف‌های سخت‌گیرانه‌ای برای آن وضع شد.

یباخ، خودرویی متکی بر پیچیده‌ترین شبکه‌های الکترونیکی، سامانه‌های پیشرفته تعلیق و پلتفرم‌های نرم‌افزاری اختصاصی است که نیازمند پشتیبانی برخط شرکت مادر (مرسدس-بنز)، دسترسی به دیاگ‌های آنلاین و تامین مداوم قطعات خاص است. پرسش فنی این است:
– شرکتی که مدعی اخذ نمایندگی یا ارائه خدمات به این خودروها در ایران شده، بر مبنای کدام قرارداد رسمی و مستقیم با کمپانی مادر چنین ادعایی دارد؟
-در حالی که شبکه خدمات پس از فروش برندهای آسیایی پرتیراژ (نظیر کیا و هیوندای) پس از تحریم‌ها دچار گسست شده و تامین قطعات یدکی روتین آن‌ها با چالش‌های فنی، تاخیرهای چندماهه و قطعات تقلبی همراه است، چگونه می‌توان مدعی تضمین گارانتی و قطعات یک هیولای ۲۰۰ هزار دلاری شد؟